Temat: Lekcja Organizacyjna
Astronomia jest nauką dla wszystkich. Każdy, kto spogląda na niebo i podziwia jego piękno, jest astronomem. Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy z ogromu tego co nas otacza.
Nasza planeta nazywa się "Ziemia".
Żył sobie kiedyś pewien pan, co nazywał się Meissner. I ten pan stworzył katalog obiektów, które znalazł na niebie.
- Katalog Meissnera
Droga Mleczna razem z Andromedą i innymi galaktykami, łącznie jest ich 50, tworzą gromadę galaktyk zwaną Grupą Lokalną. Nie dajcie się zwieść gdy ktoś powie wam o Mgławicy Andromedy. Wcześniej była tak nazywana, ale teraz wiemy że jest to galaktyka. Galaktyka a
mgławica to dwie różne rzeczy.
mgławica to dwie różne rzeczy.
Galaktyki to skupiska gwiazd a mgławice to skupiska gazu i pyłu.
Lekcja II 09.01.2015 rok
Temat: Światło - język astronomii.
Z naukowego punktu widzenia, światło jest falą elektromagnetyczną. Światło jest doskonałym źródłem informacji o obiektach znajdujących się poza Ziemią. O planetach, ich księżycach, gwiazdach, mgławicach itp.
Rok świetlny jest to dystans, jaki w ciągu roku przebywa światło. Światło, aby dotrzeć na Ziemię, potrzebuje 8 minut.
Tak więc gdy nastąpi jakaś eksplozja na Słońcu zobaczymy to po 8 minutach. Z tego wynika, że widzimy Słońce takim jakie było 8 minut temu. Idąc tym tropem można powiedzieć, że Słońce leży w odległości 8 minut świetlnych od Ziemi.
Innym przykładem może być Galaktyka Andromedy, która leży w odległości 2,5 miliona lat świetlnych od nas. Gdyby nasza galaktyka i galaktyka Andromedy były wielkości zwykłych jabłek, odległość pomiędzy nimi wynosiłaby nie więcej niż 1,5 metra. Światło, które dostrzeżemy opuściło galaktykę 2,5 miliona lat temu. Gdyby za sprawą jakiś dziwnych zdarzeń Andromeda zniknęła stwierdzilibyśmy to grubo ponad 2 miliony lat po fakcie. Spoglądając w kosmos w rzeczywistości spoglądamy w przeszłość.
Patrząc w niebo, pewnie zauważyliście, że jedne gwiazdy są jaśniejsze od innych. Ludzie w starożytności też to dostrzegali.
Jeden z greckich uczonych - Hipparchos z Nikei podzielił wszystkie obserwowane przez siebie gwiazdy na sześć klas. Do pierwszej grupy zaliczył gwiazdy najjaśniejsze, a do ostatniej najsłabsze.
Obecnie jednostką miary blasku gwiazd i innych ciał niebieskich jest wielkość gwiazdowa. Jej jednostką jest magnitudo. Astronomowie można powiedzieć, ze trochę rozbudowali klasyfikacje Hipparchosa. Znane są gwiazdy, które mają ujemne magnitudo, np. Syriusz ma jasność -1,5. Dodali również klasy gwiazd, których Hipparchos nie dostrzegł. Im mniejszą ma gwiazda wielkość gwiazdowa, tym jest ona jaśniejsza.
---
Teleskop jest podstawowym narzędziem pracy astronomów. Wyróżniamy dwa typy teleskopów.
---
Teleskop jest podstawowym narzędziem pracy astronomów. Wyróżniamy dwa typy teleskopów.
Pierwszy z nich to teleskop soczewkowy, inaczej nazywany refraktorem, w którym obiektywem jest soczewka zbierająca.
Drugim typem jest teleskop zwierciadlany, zwany reflektorem, którego obiektywem jest zwierciadło główne.
Sercem każdego teleskopu jest obiektyw. Jego zadaniem jest zebranie światła od znajdującego się na niebie obiektu i utworzenie jego obrazu.
Lekcja III 16.01.2015 rok
Temat: Obserwacyjne ABC.
Otacza was swego rodzaju kula, ta kula to właśnie sfera niebieska.
Gdyby gwiazdy były widoczne w ciągu dnia, wydawałoby się nam, że Słońce w ciągu roku przesuwa się na ich tle w kierunku wschodnim.
Ta obserwowana droga Słońca na tle gwiazd to ekliptyka.
Jest to ruch pozorny!
---
---
Ludzie wynaleźli gwiazdozbiory po to aby szybko orientować się na niebie i określać niezbędny do mierzenia czasu pozorny bieg Słońca, Księżyca, planet.
Współcześni astronomowie podzielili niebo na 88 gwiazdozbiorów, w których zawarte są wszystkie gwiazdy widoczne z Ziemi. Międzynarodowa Unia Astronomiczna wydzieliła granicę pomiędzy konstelacjami aby zapobiec sporom o lokalizacje obiektów. Niezależenie od półkuli widok na gwiazdy zmienią się w ciągu czterech pór roku. Wyróżniamy półkule północną i południową. W okolicach biegunów jednak wygląd jest stały, konstelacje nie zachodzą ani nie wschodzą w ciągu roku. Dlatego też nazwano jest gwiazdozbiorami okołobiegunowymi (np. Mała Niedźwiedzica).
W grupie konstelacji starożytni wyróżnili 12 takich, które znajdują się po obu stronach ekliptyki. Są to: Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik i Ryby. Pas ten nazywany jest gwiezdnym zwierzyńcem bądź Zodiakiem. Jest jednak jeszcze jeden gwiazdozbiór, który obecnie leży w tym pasie (Wężownik).
---
Ponieważ, ruch Ziemi nie jest idealny, ciągle się zmienia. Przedłużenie osi ziemskiej raz na 26 000 lat zakreśla w przestrzeni okrąg. Ten ruch nazywa się precesją.
Na skutek tego ruchu zmieniają się gwiazdy biegunowe. Obecnie jest nią Gwiazda Polarna, w 14 000 n.e. będzie nią Wega z gwiazdozbioru Lutni. Pamiętajcie jednak, że znaki zodiaku nie równają się gwiazdozbiorom zodiaku! Astrologowie posługują się znakami zodiaku, a astronomowie gwiazdozbiorami zodiaku. Znaków jest 12, gwiazdozbiorów na ekliptyce 13.
---
Jak już zauważyliście bądź też nie, nasze niebo jest pełne ścieżek i drogowskazów. Dla początkującego obserwatora nieba mnogość gwiazd może powodować niemałe zakłopotanie. No bo jak tu orientować się wśród kilku tysięcy migoczących nocą punkcików?Okazuje się, ze to wcale nie jest takie trudne.
Wystarczy cierpliwie utrwalać się charakterystyczne układy gwiazd, które są dla nas skutecznymi drogowskazami.
Najbardziej znany układem gwiazd jest asteryzm Wielkiego Wozu, który jest częścią konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy.
Pytanie: Czym się różni asteryzm od gwiazdozbioru?
- Jest to część gwiazdozbioru lub kilku gwiazdozbiorów o swojej własnej nazwie, która jednak nie jest gwiazdozbiorem
- Jest to część gwiazdozbioru lub kilku gwiazdozbiorów o swojej własnej nazwie, która jednak nie jest gwiazdozbiorem
---
Wielki Wóz jest widoczny na naszym niebie przez cały rok, warto więc zapoznać się z jego wyglądem.
Po zidentyfikowaniu Wielkiego Wozu należy odnaleźć Gwiazdę Polarną. Znajduje się ona na linii przechodzącej przez dwie tylne gwiazdy asteryzmu.
Wystarczy odłożyć pięć odległości pomiędzy nimi w górę.
Jasna gwiazda na którą natrafimy to Gwiazda Polarna, najjaśniejsza gwiazda w konstelacji Małej Niedźwiedzicy. Wskazuje ona prawie idealnie kierunek północny, co od dawna wykorzystywali ludzie do orientacji względem stron świata.
Lekcja IV 21.01.2015 rok
Temat: Gwieździste niebo.
Gwiazda - kuliste ciało niebieskie, które świeci własnym światłem.
Gdy obserwujemy gwiazdy wchodzące w skład danego gwiazdozbioru wszystkie wydają nam się równie odległe. Choć część z nich świeci mocniej a część słabiej. Nie powinniśmy ufać tutaj
własnym oczom. Bliskie sąsiedztwo gwiazd to efekt perspektywy. W rzeczywistości większość gwiazd w obrębie gwiazdozbioru jest od siebie sporo oddalona.
Już nieuzbrojonym okiem dostrzeżemy, że część gwiazd ma swoich bliskich towarzyszy.
Większość gwiazd wchodzi w skład układów podwójnych lub wielokrotnych. Przykładem takiego układu jest najbardziej znana para gwiazd tworzona przez Mizar i Alkor pośrodku dyszla Wielkiego Wozu. Te gwiazdy nie tylko na niebie ale i w rzeczywistości znajdują się blisko siebie.
Większość gwiazd wchodzi w skład układów podwójnych lub wielokrotnych. Przykładem takiego układu jest najbardziej znana para gwiazd tworzona przez Mizar i Alkor pośrodku dyszla Wielkiego Wozu. Te gwiazdy nie tylko na niebie ale i w rzeczywistości znajdują się blisko siebie.
Szacuje się, ze blisko 60 % wszystkich gwiazd Drogi Mlecznej należy do układów podwójnych lub wielokrotnych. W ich ramach gwiazdy orbitują wokół siebie połączone oddziaływaniem grawitacyjnym.
Osobnym typem gwiazd, które budzą szczególne zainteresowanie astronomów są gwiazdy zmienne. Choć na pierwszy rzut oka gwiazdy świecą jednostajnym światłem, wiele z nich charakteryzuje się zmienną jasnością. Okresy zmienności liczone są niekiedy w minutach a niekiedy w dziesiątkach lat.
Wybuch gwiazdy RR
O ile dawniej gwiazdy zmienne uważano za zjawisko wyjątkowe, dziś przyjmuje się raczej że wszystkie gwiazdy, w trakcie swojego rozwoju wykazują pewien czas zmiany jasności.
Gwiazdy zawsze powstają w grupach, nigdy pojedynczo. Dlatego też astronomowie łączą je w gromady.
Pytanie: Czemu?
Bo z wielkiego obłoku pyłu i gazu dużo gwiazdek powstaje. Jest go tam bardzo dużo więc i gwiazdek dużo. Najbardziej znanym przykładem gromad są Plejady - chociażby dlatego, ze można je dostrzec gołym okiem To siedem jasnych gwiazd, które migocą po prawej stronie nad gwiazdozbiorem Oriona i Byka.
Bo z wielkiego obłoku pyłu i gazu dużo gwiazdek powstaje. Jest go tam bardzo dużo więc i gwiazdek dużo. Najbardziej znanym przykładem gromad są Plejady - chociażby dlatego, ze można je dostrzec gołym okiem To siedem jasnych gwiazd, które migocą po prawej stronie nad gwiazdozbiorem Oriona i Byka.
Plejady należą do gromady otwartej. Są one pozbawione określonego kształtu, znajdują się w nich wyłącznie młode gwiazdy. Innym typem gromad, są gromady kuliste. Należą do nich
starsze gwiazdy. Mają większy stopień zagęszczenia gwiazd i ich ogromną liczbę, co odróżnia je od gromad otwartych.
Pytanie: Czyli jak gwiazdy są "młode" to należą do gromady otwartej, a jak się starzeją, do gromady kulistej?
Nie, po prostu część gwiazd zalicza się do gromad otwartych, a część do kulistych. Jeszcze inne do asocjacji gwiazdowych. 
Lekcja V 23.01.2015 rok
Temat: Kartkówka
Lekcja VI 30.01.2015 rok
Temat: Błękitna planeta.
Nasza Ziemia, trzecia w kolejności planeta Układu Słonecznego, jest prawdziwym fenomenem.
Nie bez powodu nazywana jest błękitną planetą i nie przypadkiem na niej wykształciło się życie.
Pytanie: Dlaczego?Są za blisko lub zbyt daleko słońca, temperatura jest zła.
Dzieje się tak, dlatego, że Ziemia nie jest położona ani zbyt blisko Słońca (jak Merkury i Wenus), ani zbyt daleko (jak Mars). Okrąża ona naszą gwiazdę centralną w odległości 150 mln km (1 jednostki astronomicznej), dzięki czemu znajduje się w tzw. strefie życia.
do 7000 C.
Ziemia jest otoczona cienką warstwą gazów, która w porównaniu z rozmiarem planety, nie jest grubsza niż skórka na jabłku. Jednak to właśnie atmosfera chroni nas przed kosmicznymi zagrożeniami, takimi jak promieniowanie, meteoroidy czy wahania temperatury. Atmosfera ziemska złożona jest przed wszystkim z azotu i tlenu. Jej grubość wynosi w przybliżeniu 600 km, jednak nie ma wyraźnej granicy pomiędzy najwyższą warstwą a przestrzenią kosmiczną.
Naszą planetę chroni nie tylko atmosfera, ale dodatkowo silne ziemskie pole magnetyczne, zwane magnetosferą. Naukowcy przyjmują, że pole magnetyczne Ziemi powstaje w wyniku ruchów płynnej cześć jądra planety. Magnetosfera stanowi tarczą ochronną wystawioną na promieniowanie kosmiczne czy też wiatr słoneczny.
---
Ziemia okrąża Słońce po eliptycznym torze, bardzo zbliżonym do okręgu. Z tego powodu Słońce nie znajduje się dokładnie w centrum orbity. W ciągu roku zmienia się wiec odległość Ziemi od
Słońca. Waha się pomiędzy punktem mu najbliższym czyli peryhelium, a najdalszym czyli aphelium.
Błędna odpowiedź: Ziemia nie jest w stałej odległości od Słońca. Zależnie od nasilenia oddziaływania gwiazdy centralnej zmienia się temperatura panująca na powierzchni planety.
Poprawna odpowiedź: Na Ziemi są pory roku, ponieważ planeta nachylona jest pod pewnym kątem i Ziemia dodatkowo obraca się wokół własnej osi.
Odległość Ziemi od Słońca nie ma nic do rzeczy. Oś ziemska wokół której nasza planeta
wykonuje obrót, jest o 23,5 stopni nachylona względem płaszczyzny orbity. Nachylenie to zachowane jest przez cały czas wokół obiegu wokół Słońca, co prowadzi do zróżnicowania nasłonecznienia na obu półkulach. A więc do wykształcenia się pór roku.
Lekcja VII 06.02.2015 rok
Temat: Nocny towarzysz.
Księżyc jest drugim po Słońcu najjaśniejszym ciałem niebieskim na naszym niebie, choć świeci tylko światłem "pożyczonym" od naszej gwiazdy centralnej. Jego średnica jest blisko cztery razy mniejsza od średnicy Ziemi, wynosi około 3476 km. Jednak w porównaniu z innymi księżycami w Układzie Słonecznym jest prawdziwym olbrzymem. Z tego powodu Księżyc wraz z Ziemią określa się niekiedy, oczywiście potocznie, mianem "planety podwójnej".
Nasz Księżyc jak również inne księżyce w US jest satelitą o jednej twarzy. Obserwując go możemy zauważyć, że zawsze zwrócony jest w naszym kierunku jedną stroną. Jest to spowodowane tym, że Księżyc wykonuje jeden pełny obrót wokół własnej osi w tym samym czasie, jaki zajmuje mu jeden obieg wokół Ziemi.
Dodatkowo Księżyc podczas swojej podróży minimalnie odchyla się i przybliża do Ziemi. Dzięki temu możemy zobaczyć 59% powierzchni naszego satelity.
Podczas obiegu Księżyc wokół Ziemi zmienia się stopień w jakim Słońce oświetla jego widoczną stronę, dlatego też pojawiają się na niej ciemne i jasne strefy. Proces rośnięcia i ubywania
Księżyca podzielono na fazy.
Dwa ciała niebieskie, które znane jako naturalne źródła światła, nagle zupełnie tracą swoją jasność. W porównaniu z zaćmieniem Słońca, zaćmienie Księżyca jest znacznie mniej widowiskowe. Możemy je obserwować tam, gdzie w chwili zaćmienie Księżyc w pełni znajduje się na półkuli, na której panuje noc. Patrząc od strony Słońca, podczas zaćmienia Księżyc znajduje się z tyłu za Ziemią i przechodzi przez jej cień. W zależności od sposobu, w jaki Księżyc przecina cień Ziemi, dochodzi do zaćmienia całkowitego, bądź częściowego.
---
Krater to forma najbardziej charakterystyczna dla księżycowej powierzchni. Już za pomocą małej lornetki, możemy stwierdzić, że różnią się one kształtem i rozmiarem. Średnica
Kopernika, jednego z najbardziej znanych kraterów wynosi 90-95 km, a głębokość 3800 m.
Na Księżycu znajdują się jeszcze inne formy powierzchniowe takie jak góry czy doliny ale nie będziemy się w nie wgłębiać.
Atmosfera Księżyca jest wyjątkowo cienka i rzadka. Składa się z neonu, helu, wodoru i argonu.
Lekcja VIII 13.02.2015 rok
Temat: Teoria Wielkiego Zderzenia.
Opowiadanie o powstaniu Księżyca:
Przygoda ta miała miejsce kilka miliardów lat temu. Nasza mała Ziemia była jeszcze młoda.
Miała wprawdzie kilka milionów lat, lecz w stosunku do innych ciał niebieskich dryfujących we Wszechświecie była jak berbeć. I tak oto spacerowała sobie nasza Ziemia wokół Słoneczka.
Była szczęśliwa, bo wszystko na niej rosło, a jej dinozaury były bardzo szczęśliwe.
Lecz idylla ta nie trwała długo. Pewnego dzionka Ziemia zauważyła, że coś strasznie szybko pędzi w jej stronę! Przestraszyła się Ziemia nie na żarty, lecz tak już zaczęła krążyć wokół własnej osi, że nie potrafiła zawrócić lub nawet się przesunąć. Nieznane ciałko, teraz wiadomo, że było rozmiarów jej kolegi - Marsa, rąbnął w nią! Siła rąbnięcia spowodowała, że kawałek jej ciałka z błękitnym płaszczem odłamał się!
Biedna Ziemia obraziła się za te dziecinne próby podrywu. Chwyciła kawałek swego ponętnego ciałka z płaszczem i zaczęła dalej z nim wirować w przestrzeni kosmicznej.
Z biegiem milionów lat ciałko i płaszcz zrosło się i ukształtowało w zgrabną kulę, która wirowała wokół swej mamusi - Ziemi. W czasie tym jednak Ziemia zauważyła, że od czasu wypadku na jej powierzchni zaczęły zachodzić pewne zmiany. Poczuła się... piękna.
Zaczęła wirować pod nieco innym kątem oraz co pewien czas zmieniać dodatki do kreacji;
raz na zielone z milionem małych kolorowych kwiatuszków, który potem zmieniała na opalizujący brąz, następnie przechodziła do odcieni brązu, żółci, czerwieni i pleśni, dochodząc do śnieżnobiałej bieli. Tęskniąc za wcześniejszymi ozdobami zaczęła co jakiś czas regularnie, w jednej kolejności, je zmieniać. I tak, w kolorowych ozdobach, krąży w kółeczko wokół Słoneczka nasza mała Ziemia razem ze swoim dzieciątkiem - Księżycem.
Koniec.
Lekcja IX 20.02.2015 rok
Temat: Kartkówka
Lekcja X 27.02.2015 rok
Temat: Zdobywcy kosmosu.
[18:36:34] Sophie_Miller: Nasz dom - Slytherin - został wytypowany do zrobienia prezentacji o Jurij’u Gagarin’ie. Postanowiliśmy przedstawić to w formie krótkiego przedstawienia.
[18:36:42] Soraya_McWhite: Przedstawiamy plakat, zrobiony przez naszą koleżankę - Savanę Silver. Jest na nim właśnie Gagarin. Tymczasem zapraszamy do zobaczenia naszej krótkiej inscenizacji. [http://pokazywarka.pl/ofrw2a/]
[18:36:52] Sophie_Miller: *Jest wieczór. Wszyscy uczniowie są już po kolacji, w swoich dormitoriach. Jedynie kilka ślizgonek siedziało w pokoju wspólnym.*
[18:37:00] Sophie_Miller: Nudzi mi się.
[18:37:05] Soraya_McWhite: *Czyta książkę, nie zwraca najmniejszej uwagi na koleżankę.*
[18:37:16] Sophie_Miller: *Stanęła za Sorayą i z zaciekawieniem zerknęła na karty grubego tomiska, które ta trzymała w rękach.* Co tak cię pochłonęło, że nawet nie masz ochoty z nami rozmawiać?
[18:37:26] Soraya_McWhite: No czytam książkę *Mruknęła, zła, że ktoś jej przeszkodził* I nie, nie pytaj o kim, nie zainteresujesz się tym.
[18:37:35] Sophie_Miller: Misja trwała 1 godzinę i 48 minut, a Gagarin z miejsca został bohaterem narodowym? *Wyrecytowała z książki* Ty czytasz o kosmonautach?
[18:37:44] Soraya_McWhite: Tak, czytam o kosmonautach *Mruknęła coraz bardziej poirytowana.* Wyobraź sobie, że to bardzo ciekawe.
[18:37:57] Savana_Silver: Też o nim czytałam *Wtrąciła się w rozmowę.* Urodził się 9 marca 1934 roku w Kłuszynie. Był radzieckim kosmonautą i jako pierwszy człowiek poleciał w kosmos!
[18:38:07] Soraya_McWhite: Wiedziałaś o tym, że w 1968 roku przemianowano miejscowość Gżacko na Gagarin?
[18:38:11] Savana_Silver: Nie, tego nie. Nie doszłam jeszcze do tego rozdziału…
[18:38:29] Sophie_Miller: Wy tak na serio czytacie o nim? Każdy rozdział? Takie grube książki? *Spytała, wyrywając Sorayi gruby tom książki zatytułowany “Jurij Gagarin”.* Za dużo go w waszym życiu. *Mruknęła i otworzyła na rozdziale “Dzieciństwo”.* Jego ojciec był stolarzem, matka ciężko pracowała jako dojarka, a on w wieku 15 lat rzuca sobie szkołę *Prychnęła poirytowana.*
[18:38:41] Soraya_McWhite: Ale w wieku 21 lat skończył inną szkołę z najwyższą oceną *Zauważyła.*
[18:38:55] Sophie_Miller: Że też mu się chciało. *Mruknęła i czytała dalej.* Nad rzeką Ural poznał Walentinę Goriaczewą, z którą wziął ślub. Urodziły mu się dwie córki - Lena i Gala. *Czytała coraz bardziej wciągnięta w historię mężczyzny.* Został wybrany spośród… 20! Rozumiecie to? Jeden z 20 lotników, a w zasadzie z 6. *Mruknęła już mniej zaintrygowana.*
[18:39:10] Savana_Silver: Wiesz, przygotowania do lotu były bardzo ciężkie i nie każdy się nadawał. Wybicie się nawet wśród 20 lotników to wielki sukces! *Powiedziała z wielkim entuzjazmem.*
[18:39:18] Soraya_McWhite: Savana ma rację. Lot trwał prawie dwie godziny, a Gagarin pokonał w tym czasie 40 000km. Oczywiście nie obyło się bez komplikacji.
[18:39:28] Sophie_Miller: Właśnie doszłam do fragmentu o jego lądowaniu. Naprawdę musiał się katapultować? I to na wysokości siedmiu tysięcy metrów? *Jej oczy otworzyły się z przerażenia gdy wyobraziła sobie jak sama znajduje się tak wysoko.*
[18:39:46] Savana_Silver: Niestety musiał, ale podobno nastrój miał dobry, bo gwizdał sobie podczas tego lotu. *Zachichotała.* Szkoda tylko, że lot w kosmos odbywał się w tajemnicy, a sam fakt o lądowaniu z spadochronem długo ukrywano.
[18:39:57] Sophie_Miller: No nieźle. Chyba polowi zaczynam rozumieć czemu tak wam odbija na jego punkcie. *Przewróciła teatralnie oczami.* Macie jeszcze jakieś ciekawe rzeczy do powiedzenia?
[18:40:04] Soraya_McWhite: Miał też być pierwszym człowiekiem na Ksieżycu, ale zmarł 27 marca 1968 roku. *Zasmuciła się troche.* Samolot, którym odbywał lot treningowy uległ awarii i spadł na ziemię.
[18:40:31] Savana_Silver: Smutna i tragiczna śmierć. Miał dopiero 34 lata.
[18:40:36] Sophie_Miller: *Nagle zapadła niezręczna cisza, której nikt nie śmiał przerwać*
[18:40:48] Sophie_Miller: Savana, jak będziesz miała szczęście, to Ci się przyśni… Może razem spadniecie w samolocie… To będzie tak romantyczne… *Westchnęła*
[18:40:59] Savana_Silver: Nie żartuj sobie! *Powiedziała oburzona.* Jurij Gagarin dokonał czegoś wielkiego i należy mu się za to szacunek. Kochał też naszą planete.
[18:41:11] Sophie_Miller: Tak, tak… Jak on to powiedział… “Orbitując wokół Ziemi w statku kosmicznym, zobaczyłem jaka piękna jest nasza planeta. Ludzie, będziemy chronić i pomnażać to piękno, a nie niszczyć je!” No więc, żeby nie niszczyć naszej planety, idę spać. Dobranoc
[18:41:24] Soraya_McWhite: *Spojrzała na zegar wiszący nad kominkiem.* Sophie ma racje. Już późno i musimy się położyć. Dobranoc dziewczyny!
[18:41:32] Sophie_Miller: *Młode czarownice rozeszły się do swoich łóżek cały czas myśląc o radzieckim kosmonaucie.*
Lekcja XI 06.03.2015 rok
Temat: Rysunek astronoma.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz